علاوه بر ابزارهای اصلی Transform (Move, Rotate, Scale) و متدهای تکثیر، 3ds Max مجموعه‌ای از ابزارهای ویرایشی تکمیلی را ارائه می‌دهد که به شما کمک می‌کنند تا اشیاء خود را با دقت و خلاقیت بیشتری ویرایش، اصلاح و بهینه کنید. این ابزارها طیف وسیعی از قابلیت‌ها را پوشش می‌دهند، از اصلاح هندسه گرفته تا مدیریت اجزاء و داده‌های آبجکت.

1. ویرایشگرهای Mesh و Poly (Editable Mesh / Editable Poly):

این ویرایشگرها هسته اصلی مدل‌سازی سه‌بعدی در 3ds Max را تشکیل می‌دهند و امکان دسترسی و ویرایش مستقیم ساب‌-آبجکت‌ها (Vertex, Edge, Border, Polygon, Element) را فراهم می‌کنند.

قابلیت‌های کلیدی:

  • Vertex (رأس): جابجایی، اتصال، حذف، گرد کردن (Weld, Connect, Chamfer).
  • Edge (لبه): جابجایی، اتصال، حذف، گرد کردن (Chamfer)، برش (Cut)، ایجاد حلقه (Ring/Loop).
  • Border (حاشیه): اتصال حاشیه‌ها (Bridge)، اکسترود کردن (Extrude)، بستن (Close).
  • Polygon (چندضلعی): اکسترود کردن (Extrude)، برش (Inset)، ایجاد حفره (Bevel)، حذف، اتصال.
  • Element (عنصر): انتخاب، حذف، جدا کردن (Detach)، یا ادغام (Attach) بخش‌های مختلف یک مش.

کاربردها:

  • اصلاح و بهینه‌سازی هندسه: ایجاد جزئیات دقیق، حذف پلی‌گان‌های اضافی، صاف کردن سطوح.
  • مدل‌سازی کاراکتر و موجودات زنده: استفاده از تکنیک‌های مبتنی بر مش و پولیگان برای شکل‌دهی ارگانیک.
  • مدل‌سازی معماری و صنعتی: ایجاد اشکال دقیق و پیچیده با کنترل کامل بر روی ساب‌-آبجکت‌ها.

2. مادیفایرها (Modifiers):

مادیفایرها دستوراتی هستند که به صورت غیرمخرب بر روی آبجکت اعمال می‌شوند و می‌توانند در هر زمانی ویرایش یا حذف شوند. این قابلیت، انعطاف‌پذیری بالایی را در فرآیند مدل‌سازی فراهم می‌کند.

دسته‌بندی‌های رایج مادیفایرها:

  • Deform (تغییر شکل): Bend, Twist, Taper, Wave, Squeeze, Skew, Lattice, Noise.
  • Surface (سطح): Shell (ایجاد ضخامت)، Symmetry (ایجاد تقارن)، Turbosmooth / MeshSmooth (صاف‌سازی و افزایش جزئیات).
  • Modeling (مدل‌سازی): Extrude, Bevel, Boolean, Connect, Displace.
  • Utility (ابزار): Mirror (ایجاد قرینه)، Optimize (بهینه‌سازی مش).

کاربردها:

  • تغییر شکل‌های پیچیده: ایجاد منحنی‌ها، پیچش‌ها، یا اشکال ارگانیک.
  • صاف‌سازی و جزئیات: افزودن نرمی و جزئیات به مدل‌های Low-Poly.
  • تقارن: ایجاد سریع نیمه دیگر یک مدل متقارن.
  • بهینه‌سازی: کاهش تعداد پلی‌گان‌ها بدون از دست دادن زیاد کیفیت.

3. ابزار Boolean:

این ابزار به شما اجازه می‌دهد تا با استفاده از یک آبجکت (شکل‌دهنده) بر روی آبجکت دیگر (اصلی)، عملیات منطقی مانند تفریق، اجتماع یا تقاطع را انجام دهید.

نحوه استفاده:

  1. انتخاب آبجکت اصلی: آبجکتی که می‌خواهید تغییرات روی آن اعمال شود.
  2. اعمال مادیفایر Boolean: از لیست مادیفایرها، Boolean را انتخاب کنید.
  3. تنظیمات:
  • Operation: نوع عملیات (Addition: اجتماع, Subtraction: تفریق, Intersection: تقاطع).
  • Operand B: آبجکت شکل‌دهنده را انتخاب کنید.
  • Move Operands to: B یا Move Operands to: A: برای انتقال آبجکت شکل‌دهنده به صحنه.

کاربردها:

  • ایجاد سوراخ و حفره: تفریق یک استوانه از یک مکعب برای ایجاد سوراخ.
  • برش‌های پیچیده: ایجاد اشکال هندسی ترکیبی.
  • مدل‌سازی صنعتی: ساخت قطعاتی که نیاز به برش‌های دقیق دارند.

نکته: استفاده زیاد و نادرست از Boolean می‌تواند منجر به ایجاد مش‌های خراب (Bad Topology) شود، لذا استفاده از آن باید با احتیاط و پس از آن با بهینه‌سازی مش صورت گیرد.

4. ابزار Connect:

Connect ابزاری است که به شما اجازه می‌دهد تا دو یا چند آبجکت را به یکدیگر متصل کنید و یک مش یکپارچه ایجاد نمایید. این کار اغلب با ادغام (Attach) و سپس اتصال رئوس (Vertices) انجام می‌شود.

نحوه استفاده (با استفاده از Editable Poly):

  1. ادغام آبجکت‌ها: ابتدا تمام آبجکت‌هایی که می‌خواهند متصل شوند را انتخاب کرده و با استفاده از دکمه Attach در پنل Modify (در حالت Editable Poly)، آن‌ها را به یک آبجکت واحد تبدیل کنید.
  2. انتخاب لبه‌ها یا رئوس: در حالت Edge یا Vertex، لبه‌ها یا رئوس مجاور دو آبجکت را انتخاب کنید.
  3. استفاده از Connect: با استفاده از ابزار Connect (در زیرمجموعه Edge یا Vertex)، می‌توانید لبه‌ها را به هم متصل کرده و یا رئوس را به هم جوش دهید (Weld).

کاربردها:

  • یکپارچه‌سازی مدل‌ها: ترکیب قطعات مختلف یک مدل (مانند بدنه خودرو و چرخ‌ها) به یک مش واحد.
  • ایجاد اتصالات صاف: اتصال دو بخش با استفاده از Bridge یا Connect برای ایجاد یک سطح پیوسته.

5. ابزار Weld (جوش دادن):

Weld برای ادغام دو یا چند رأس (Vertex) که در فاصله نزدیک به هم قرار دارند، استفاده می‌شود. این ابزار برای تمیز کردن مش و اطمینان از اینکه رأس‌های اضافی یا تکراری وجود ندارند، حیاتی است.

نحوه استفاده (با استفاده از Editable Poly):

  1. انتخاب رأس‌ها: در حالت Vertex، رأس‌هایی را که می‌خواهید ادغام شوند، انتخاب کنید.
  2. استفاده از Weld: دکمه Weld را در پنل Modify بزنید. 3ds Max به طور پیش‌فرض رأس‌ها را با هم ادغام می‌کند.
  3. تنظیمات Weld Threshold: اگر ادغام به درستی انجام نشد، مقدار Weld Threshold را افزایش دهید تا فاصله مجاز بین رأس‌ها برای ادغام بیشتر شود.

کاربردها:

  • تمیز کردن مش: حذف رأس‌های اضافی که ممکن است پس از عملیات Boolean یا Attach ایجاد شده باشند.
  • ایجاد مش‌های سه‌بعدی: اطمینان از اینکه تمام رأس‌های مش به درستی به هم متصل هستند.

این ابزارهای تکمیلی، همراه با Snap و مدیریت Pivot Point، پایه‌های مدل‌سازی حرفه‌ای در 3ds Max را تشکیل می‌دهند و به شما امکان می‌دهند تا هر نوع مدلی را با دقت و کنترل کامل ایجاد کنید.

کلیدواژه ها : ابزارهای ویرایشی-Editable Mesh-Editable Poly-Modifiers-Boolean-Connect-Weld-3ds max editing tools-mesh editing-poly modeling-